Over het verdriet van geen trek meer hebben

Niemand waarschuwde je dat je het zou kunnen missen.

Niet de honger — die mis je niet. Maar het verlangen. De voorpret van een maaltijd waar je sinds dinsdag aan denkt. De troost van een bord pasta na een zware dag. Het ritueel van het zondagontbijt dat vroeger het beste deel van de week leek.

GLP-1 medicatie dempt de ruis rond eten. Voor de meeste mensen is dat precies de bedoeling. Maar het dempen van die ruis dempt ook iets anders — een relatie met eten die nooit alleen over calorieën ging.

Eten is troost. Eten is cultuur. Eten is hoe we liefde tonen, gebeurtenissen markeren, ergens en bij iemand horen. Wanneer de eetlustremming intreedt en je merkt dat je onverschillig staat tegenover een maaltijd die je vroeger blij maakte, kan dat voelen als een klein verlies dat niemand om je heen begrijpt.

Dit is geen bijwerking die op de bijsluiter staat.

Wat helpt, is het benoemen. Erkennen dat het verdriet echt is, ook al deed datgene waar je om rouwt je soms pijn. Je kunt een relatie met eten opbouwen die niet wordt gedreven door dwang — een die trager is, bewuster, meer over plezier dan over hoeveelheid. Onze eiwit-eerst gids helpt je om die kleinere maaltijden bewust en voedzaam te maken.

Het doel was nooit om te stoppen met genieten van eten. Het was om te stoppen met erdoor beheerst te worden.

Je mag rouwen om de oude relatie terwijl je een betere opbouwt. Dat is geen zwakte. Dat is precies waar maand drie voor is.